Problemy psychiatryczne u młodzieży

W okresie dorastania, tj między 10-20 rokiem życia  u dziecka dochodzi do burzliwych przemian w odczuwaniu, myśleniu i zachowaniu.

Nastolatek może stać się na jakiś czas „kimś zupełnie innym” – bywa niespokojny,  pobudzony, płaczliwy, zdezorientowany zmianami, które w nim zachodzą. Bez uchwytnej przyczyny miewa zmienne nastroje. Gorzej się uczy, ma  trudności z koncentracją uwagi. Można zaobserwować podwyższony poziom agresji, także słownej, utratę panowania nad sobą, drażliwość, niecierpliwość i buntowanie się. Gwałtowne reakcje są naturalnym etapem rozwoju, stanowią wyraz chęci oddzielenia od rodziców i poszukiwania własnej tożsamości. Nastolatek dąży do uzyskania samodzielności oraz niezależności na miarę swoich potrzeb i możliwości. Ma naturalną potrzebę przebywania w samotności. Potrzebuje prywatności, własnego miejsca. Sprawdza granice, jakie stawia mu otoczenie.

Jeżeli  opisane zachowania i emocje są trudne do zrozumienia i opanowania – warto zasięgnąć opinii specjalisty – najlepiej psychologa lub psychiatry.

 Rodzice również doświadczają w tym okresie rozmaitych uczuć związanych z tym, że dziecko zaczyna się zmieniać. Pojawiają się pytania, na które trudno od razu znaleźć jednoznaczne odpowiedzi. Jak traktować  izolowanie się dziecka, kryzysy szkolne, nienaturalne zachowania czy emocje, przejawy budzącego się zainteresowania seksualnego nastolatka? Czy radykalne zmiany w poglądach, sposobie ubierania się , odżywiania to zwyczajny sposób przeżywania adolescencji? Kiedy należy interweniować, bo dzieje się coś nieprawidłowego?

W procesie dorastania u nastolatka dochodzi do ekstremalnych odczuć i stanów psychicznych. To okres szczególnego  narażenia na depresję, myśli samobójcze, zaburzenia odżywiania typu anoreksja lub bulimia, uzależnienia od różnych substancji psychoaktywnych , a nawet wystąpienia psychozy.

Jeśli rodzic jest zaniepokojony przebiegiem okresu dojrzewania u swojego dziecka, może zasięgnąć porady u naszych specjalistów: psychiatry dzieci i młodzieży, psychologa lub psychoterapeuty, można skorzystać z konsultacji lub terapii rodzinnej.